Je stapt in. De motor slaat aan, de stad verdwijnt achter je. Geen neon, geen verkeer. Alleen een weg naar het donker. De gids kent de plekken. Oude valleien, stille heuvels, uitzichtpunten waar het zwart nog zwart is. Je rijdt de nacht in. Soms stopt de bus. Iedereen stapt uit. Je kijkt omhoog. Wacht. De kou grijpt naar je vingers. Misschien zie je iets. Misschien niet. Maar de stilte zegt genoeg. Het oude noorderlichtstation ligt stil in de sneeuw. Vroeger werd hier onderzoek gedaan naar het dansende licht boven Spitsbergen. Nu staat het leeg. De gids vertelt over Kjell Henriksen en over No. 7. Over licht dat leeft in de kou. Je luistert, maar je ogen blijven omhoog gericht. Tussen 14 november en 29 januari is er geen dag. De zon laat zich niet zien. Niet één straal. Alleen de maan, de sterren en het noorderlicht als je geluk hebt. Lantaarns werpen schaduwen in de sneeuw. Alles is traag, stil, helder. Je kijkt. Je wacht. Misschien gebeurt er niets. Maar je voelt: dit is echt. Dit is Spitsbergen. Dit wil ik doen!