Het busje rijdt de stad uit, de nacht in. Longyearbyen verdwijnt in de achteruitkijkspiegel. Buiten is het donker, stil, leeg. Na tien kilometer doemt Camp Barentsz op, een plek midden in het niets. Binnen knispert het vuur. Je hangt je jas op, warmt je handen. De geur van stoof, hout en koffie vult de ruimte. De gids vertelt over het noorderlicht. Over geladen deeltjes, zonnewind, kou. Maar je luistert vooral met je ogen op de lucht gericht.

Tussen de gangen door loop je naar buiten. De kou grijpt direct naar je gezicht. De lucht is helder. Boven je: zwart, dieper dan zwart. Je kijkt omhoog, wachtend. Misschien gebeurt er niets. Misschien zie je een flits. Een groene lijn. Een golf die komt en gaat. Niemand zegt iets. Iedereen kijkt. Je voeten in de sneeuw, je adem in wolkjes om je hoofd. Hier is geen stad, geen licht, geen afleiding.

Binnen brandt het vuur nog steeds. Buiten blijft de hemel open. Je zit met een warme mok in je handen, ogen half op de deur. Alles is traag, stil en vol verwachting. Want als het komt, komt het zonder aankondiging. Geen muziek, geen geluid. Alleen licht, in een nacht die nergens aan doet denken. Dit is Spitsbergen. Dit wil ik doen!