De snowcat bromt hard en rammelt over het pad. Je wordt heen en weer geschud als je wegrijdt uit Longyearbyen. De weg omhoog is ruig en de lucht is helder. Na veertig minuten doemt de gletsjer op. Je stapt uit, trekt een helm over je muts, hoofdlamp vastgeklikt. IJzers onder je laarzen. Dan daal je af, één voor één, via een ladder het donker in. De grot is smal, koud en ademt stilte. Het ijs glanst blauw in het lamplicht, muren glinsteren als glas. Je hoort het kraken onder je voeten. Soms moet je bukken, soms kruip je op handen en knieën door een gang die amper breed genoeg is. Maar dan opent zich een hal van bevroren vormen. Water dat ’s zomers stroomt, is hier vastgelegd in golven en lagen. IJs als tijdcapsule en jij staat ertussen. Na de tocht klim je weer naar boven. Je ademt diep, voelt je benen trillen. Je krijgt een warme drank aangereikt. Je staat stil, kijkt over de gletsjer uit. Alles is wijd en wit. Je zegt weinig. De kou zit in je jas, het moment onder je huid. Terug in de snowcat is het stiller dan op de heenweg. Dit is geen gewone excursie. Dit is Spitsbergen. Dit wil ik doen!