Het busje rijdt vanaf Longyearbyen door de schemer. Buiten is het donker. De lucht gloeit blauwgrijs boven de bergen. Bij aankomst trek je een dikke overall aan. Laag over laag. Je krijgt uitleg. Geen lawaai, geen rook. Deze sneeuwscooter rijdt op stroom. Je hoort alleen het zachte gezoem van de motor als je vertrekt, de duisternis in.

De stad verdwijnt achter je. Langzaam, stil. De koplampen snijden door het blauw. De lucht is zwaar, de sneeuw zacht. Soms lichten er ogen op in de verte: een rendier, een poolvos. Alles om je heen is leeg, stil en onverwacht. Je rijdt verder, over open vlakte, richting een plek waar geen licht meer komt. Je stopt. Kijkt omhoog. Misschien gebeurt er niets. Misschien begint het. Een groene flard. Een dansend licht. Je houdt je adem in.

De kou komt langzaam binnen. Je vingers tintelen, je wangen gloeien. Maar je blijft staan. Want als het noorderlicht komt, voel je het overal. Niet alleen met je ogen. De motoren blijven stil. Je hoort elkaars adem. Je bent hier. In deze nacht, op deze plek. Geen verkeer. Geen stemmen. Alleen sneeuw, sterren, stilte. Dit is Spitsbergen.