De sneeuwscooter bromt onder je. Je rijdt de vallei uit, steeds verder de leegte in. De wind trekt aan je jas en sneeuw stuift op. De route voert naar het oosten, de ruigste kant van Spitsbergen. Hier leeft de ijsbeer. Misschien zie je er één. Misschien niet. Maar het idee reist met je mee. Onderweg verandert het landschap. Bergen schuiven voorbij, ijsvlaktes rekken zich uit tot aan de horizon. Soms stopt de groep. Je stapt af. Voeten diep in de sneeuw, ogen op het niets. Alles is wit en toch vol details. Gletsjers, bevroren fjorden, sporen in de sneeuw. In de middag zoek je beschutting. De motoren vallen stil. Je handen rond een warme lunch, de stilte om je heen als een muur. Zelfs als je geen ijsbeer hebt gezien, weet je: dit was echt. De kou in je botten. Het landschap in je hoofd. De leegte die niet leeg voelt. Dit is geen excursie. Dit is Spitsbergen. Dit wil ik doen!