Het busje haalt je op vanuit Longyearbyen. Bij het kantoor trek je laag over laag aan: sneeuwscooterpak, helm, handschoenen. De gids legt uit hoe alles werkt. Kort, rustig, duidelijk. Voor de kleintjes is er een verwarmde wagon. De tocht begint. Je rijdt door Adventdalen. Wit in alle richtingen. De sneeuw glinstert en de lucht is helder blauw. De gids houdt het tempo laag, stopt vaak en checkt hoe het gaat. Soms vertelt hij over de bergen, de valleien, de oude mijnen. Dan weer wijst hij naar iets in de verte. Een rendier, misschien twee. Alles voelt rustig en vertrouwd. Je kijkt om naar de wagon. Binnenin zitten ze stil te kijken. Bij de huskyfarm blaffen de honden al. Kleine handen in dikke wanten, knuffels met warme vachten. Er is warme drank, iets zoets, tijd om te lachen. Je staat daar met je voeten diep in de sneeuw, een kind aan je hand, dampende beker in de andere. Het is koud, maar alles klopt. Dit is geen avontuur met spanning. Dit is Spitsbergen. Dit wil ik doen!