Je stapt in de kajak. Twee zitplaatsen, één ritme. Je peddelt laag over het water, dicht bij de kou. Het droogpak zit stug, maar houdt je warm. IJsschotsen drijven langzaam voorbij. De lucht is stil. De fjord ligt open. In de verte zie je de contouren van Adventdalen. Soms hoor je alleen het zachte klotsen van je peddel. Soms duikt er iets op. Een zeehond. Een korte glimp en dan weer niets. De overkant komt langzaam dichterbij. Je armen voelen zwaar, je adem staat op scherp. En dan is er weer vaste grond. Je stapt uit. Je benen zijn stijf en je wangen zien rood. Er is warme lunch, dampend in de buitenlucht. Je kijkt om je heen. Alles voelt groot, leeg, echt. Geen haast, geen prikkels. Alleen deze plek. Aan het eind van de dag keer je terug. Maar ergens op dat stille water onder de vallei, is iets gebeurd. Jij was daar. Tussen ijs, kou en adem. Dit blijft. Dit is Spitsbergen. Dit wil ik doen!