De motor bromt zacht terwijl je door Adventdalen rijdt. De vallei ligt open, breed en kaal. De wind trekt over de vlakte, gruis spat op onder de wielen. Je passeert de oude landingsbaan. Verderop klimt de weg omhoog. De lucht is helderder en de wereld lijkt wijder. Dan zie je hem liggen, hoog tegen de helling: Mine No. 7. De laatste actieve kolenmijn van Longyearbyen. Je stapt uit. De lucht snijdt in je gezicht, maar het uitzicht maakt alles stil. Onder je strekt de vallei zich uit, eindeloos en leeg. De bergen rondom lijken dichtbij, maar zijn het niet. De gids zegt iets over de mijn, maar je hoort vooral de wind. Je kijkt. En weet: dit is echt werk, op een echte plek, met echte kou. Op de terugweg stop je bij de huskyfarm. Honden blaffen, trekken aan de ketting, likken aan je handschoenen. Warme adem, koude neuzen, natte poten. Je zakt neer op een houten bank met je handen rond een kop koffie of thee. Alles vertraagt. Je lichaam is koud, je hoofd vol. Dit is geen ritje. Dit is Spitsbergen. Dit wil ik doen!