Je stapt aan boord. De lucht is strak, de wind scherp. De boot vaart de Isfjord in. Je ogen zoeken het water af. Alles is leeg en precies daarom spannend. Dit is het leefgebied van de ijsbeer. Misschien zie je er één. Misschien ook niet. Maar de gedachte zit in je hoofd, de hele tocht lang. Verderop opent de Sassenfjord zich. Voor je ligt een muur van ijs. Je hoort het kraken, voelt de kou optrekken van het water. De gids spreekt zacht. Vertelt wat je ziet, wat je niet ziet, wat hier leeft. Alles beweegt langzaam. In Bjonahamna gaat het anker uit. Je stapt niet aan land, maar krijgt een lekkere lunch. De route is nooit zeker. De wind bepaalt, het weer beslist. Je draagt warme wol, laag over laag, want de kou is echt. Je muts is nat van de nevel, je schoenen zijn stevig. Alles is zoals het moet zijn. Je bent hier niet voor comfort. Je bent hier voor wat echt is. Voor het onverwachte. Voor dit. Voor Spitsbergen. Dit is Spitsbergen. Dit wil ik doen!